Aangezien ik mezelf heb beloofd om volkomen eerlijk te zijn over mijn ervaringen als au pair, kan ik nu wel zeggen dat ik op het randje van de afgrond balanceer.

Maar laat ik eerst vertellen hoe mijn week verder verlopen is.

Zaterdag heb ik afgesproken met Andrea, een au pair uit Zwitserland, en hebben we samen koffie gedronken in Chivasso. Dit was erg gezellig, het was ook wel fijn om je ervaringen te kunnen delen! Zelf had zij nogal wat moeite met het Engels leren aan de kinderen, hier heb ik ook last van, dus we hebben elkaar wel wat advies kunnen geven. Vrijdag gaan we naar het befaamde Egyptische museum in Turijn! Zondag zouden we misschien gaan skien, nu bleek dat ik niet in de auto paste en mocht ik dus niet mee. Dit vond ik wel jammer, maar ik snap ook wel dat de ouders soms wat tijd alleen met de kinderen willen (vooral omdat ze allebei zo hard werken). Ze hadden beloofd dat ik die week daarna wel meemocht.

Maandag bleven de kinderen slapen op school en hoefde ik dus pas vanaf 4 uur op te passen. Daarvoor heb ik een beetje geprobeerd om de enorme hoeveelheid speelgoed uit te zoeken in de speelkamer (niet te doen). Dinsdagochtend heeft Linda gezegd dat ze vond dat de kinderen te weinig Engels leerden en dat ze het ook niet leuk met mij vonden, dus stelde ze voor dat ik met ze zou gaan knutselen. Dit bleek een groot succes, misschien zelfs een iets te groot succes, want het is best wel lastig om elke dag 3 knutsels uit je mouw te schudden (we willen nog meer knutselen, nog meer!). Dit heeft me ook wel geholpen om de kinderen Engels te leren; ze kunnen nu allebei bijna tot twintig tellen, weten ook al een groot aantal kleuren en ook al een paar losse woordjes, zoals sneeuw, water, bloem...

Woensdagmiddag heb ik samen met oma Vittoria naar gymnastiek gebracht, een wandelingetje gemaakt en een kop koffie gedronken. 's Avonds zou ik met de kinderen en de buurjongen eten en daarna de kinderen naar bed brengen. Dit ging goed, totdat ik de kinderen naar bed moest brengen. Ludo gedroeg zich als een typische driejarige en ging zich onder de tafel verstoppen, wegrennen, huilen.... Negeren bleek uiteindelijk het beste en ik kreeg ze in hun pyama voor de tv (veel te laat natuurlijk), dus toen kwam hun vader een beetje op het verkeerde moment thuis en heeft het van mij overgenomen. Donderdag bleven de kinderen weer op school slapen, daarna hebben we weer gezellig lopen knutselen.

Vrijdag verliep ongeveer hetzelfde, toen pas kwam ik er ook achter dat het gezin van plan was om het hele weekend te gaan skien en dat ik weer niet meekon. Matteo stelde voor om de buurjongen te smsen om te vragen of hij nog iets leuks ging doen en of ik dan misschien mee zou kunnen, dit vond ik wel prima. Op zaterdag ben ik dus eerst in mijn eentje naar Turijn geweest, eerst op zoek naar mijn talencursus, die ik niet kon vinden,en later heb ik gewoon een beetje rondgelopen. Turijn is best wel een leuke stad, het was nu wel erg rustig vanwege de kou. 's Avonds ben ik uiteindelijk wezen eten en later uitgeweest in Turijn met wildvreemde mensen, wat best wel een hele ervaring was. Een vriend van hem werkt bij een aantal clubs, waardoor we dus gratis naar binnenkonden (die vriend zag er ook echt uit als zo'n maffiaclubbaas, in pak en met een hoed op, echt geweldig!). Ook had hij een gereserveerde tafel voor hem en zijn harem, waarvoor hij mij wel een leuke toevoeging vond (I loooove your eyes!). Het publiek in de club bestond voor 75% uit mannen, waarvan 90% geepileerde wenkbrauwen had, en voor 25% uit sletjes. Je kon er geen bier of wijn drinken, alleen maar champagne of wodkalime, en af en toe kwamen er danseressen aan touwen aan het plafond hangen. Kortom: niet echt iets voor mij, maar het was wel erg grappig (vooral als die geepileerde wenkbrauwenvriend het zoveelste meisje probeerde te versieren en weer afgewezen werd). Uiteindelijk waren we weer om 6 uur thuis en heb ik die zondag de was gedaan en disneyfilms gekeken.

Zondagavond kwam het gezin weer thuis, en ik schrok ervan hoe vervelend ik dat vond. Ik kreeg ook meteen gezeur aan te horen van Linda dat er stof bij de droger lag (wat ik nog niet had opgeruimd omdat er nog een was in de droger zat). Dit soort dingen gebeuren heel vaak, en ik ben echt heel stil en netjes. Ik heb het gevoel alsof ze het liefst niet willen merken dat ik er ben, en daarom moet ik ook op mijn tenen door het huis heenlopen en alle stofkruimeltjes achter me opvegen, en ik zit danook het liefst op mijn kamer. Na een weekend alleen maar met hun ouders en zonder mij was het voor de kinderen natuurlijk vervelend dat ik er weer was, een teken dat er weer een weekzonder hun ouders zat aan te komen. Hierdoor hebben ze zich ook behoorlijk onbeschoft tegenme gedragen, al konik geen woord verstaanvan wat ze tegen me hebbengezegd.Maandagochtend heb ik een gesprek met Linda gehad over hoe hetging, dat was welfijn. Zij vondvolgens mij dat hetslechter gaat dan dat ik het vind gaan, maar ik voel me hier absoluut niet gewenst, dus misschien is het beter als ik hier wegga. We hebben afgesproken dat we het nog een week aankijken (mijn idee, zij vonddat ikde oplossing moest verzinnen), maar ik denk dat ik hier vooralsnog het liefste weg wil.Nu ga ik dus bedenken of ik een full time talencursus wil gaan doen of nog een keer au pair wil zijn. Ik ben voornamelijk bang dat ik dan tegen dezelfde communicatieproblemen op ga lopen.

Toch heb ik geen spijt dat ik au pair geworden ben en ik raad het zeker niemand af! Wel kan ik als tips meegeven om duidelijke afspraken en schema's op te stellen met je gastouders en een zo actief mogelijke houding aan te nemen. Af en toe praten over hoe het nu gaat is ook een aanrader. Dit is voor mij een beetje de mist ingegaan omdat de ouders voortdurend werken en tegelijk met de kinderen naar bed gaan.

Nu ga ik eten met opa en oma. Ik moet zeggen dat het hier een stuk gezelliger is!

Baci!